ZGODNIE Z MARKSIZMEM

Charakterystyczne jest, że „…zwierzę produkuje tylko pod działaniem bezpośredniej potrzeby fi­zycznej, podczas gdy człowiek produkuje, będąc nawet wol­nym od fizycznej potrzeby i naprawdę dopiero wtedy produ­kuje, gdy jest od niej wolny (…). Przedmiot pracy jest więc uprzedmiotowieniem życia gatunkowego człowieka — czło­wiek …ogląda siebie w stworzonym przez siebie świecie” (Ja­roszewski 1974, s. 207-208).Tę właściwą człowiekowi dążność do samorealizacji podkreśla również Lenin. W Zeszytach Filozoficznych znaleźć można na­stępujące uwagi: „Świadomość człowieka nie tylko odbija świat obiektywny, ale go też tworzy (…), pojęcie (człowiek) jest popędem do zrealizowania się, do nadania sobie przez siebie samego obiektywności w obiektywnym świecie i do urzeczywist­nienia się (spełnienia się)” (Lenin 1956, s. 184-185).Ujęcie marksistowskie, jak widać, zakłada więc dwustronność relacji: człowiek-społeczeństwo. Człowiek, jego osobowość jest wytworem społeczeństwa, ale zarazem społeczeństwo jest wy­tworem człowieką. Ten sposób myślenia przeciwstawia się za­równo traktowaniu istoty ludzkiej, jako danej, jako bytu kreo­wanego przez twórczy akt ducha — tak jak sugeruje to per­sonalizm — jak też przeciwstawia się traktowaniu tej istoty jako wyznaczonej „bez reszty” przez oddziaływania, jakim podlega; tak jak sugerują to różne wersje tzw. mechani- styeznego materializmu, włącznie z jego dobrze znaną na grun­cie psychologii postacią, behawioryzmem.Zgodnie z marksizmem człowiek zależy od obiek­tywnego świata, ale te treści, które otrzy­muje, które go kształtują, przetwarza, tworząc w sobie samym nowe organiza­cje nie redukowane do tego, co przyswoił z zewnątrz.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply