WRAŻLIWOŚĆ NA SYGNAŁY SPECYFICZNE

Można wskazać też przykłady dotyczące wzajemnej pomocy; na przykład: słonie podtrzymują z boków chore zwierzę, do­póki nie przyjdzie do siebie lub nie padnie martwe; delfiny unoszą nad powierzchnią wody towarzysza, który omdlał po zderzeniu się z rafami podwodnymi itp. (Dróscher 1969, s. 107).Wskutek czego pojawiają się tego rodzaju zachowania? Najprostszą odpowiedzią na pytanie, dlaczego zwierzęta za­chowują się „prospołecznie”, byłoby stwierdzenie, że „mają taką naturę”. Jest to oczywiście pseudowyjaśnienie. Nie wy­kracza ono poza stwierdzenie, że tak się zachowują, bo takie są. Niczego nowego nie dowiadujemy się w ten sposób. Bliższa analiza prospołecznych form zachowania pozwala na  wyodrębnienie kilku wchodzących tu w grę mechanizmów.Wiele zwierząt okazuje wrażliwość na specyficzne sygnały, przede wszystkim dźwię­kowe, ruchowe i barwne, czasami chodzi o specyficzne połą­czenie wszystkich trzech.Kura reagująca na pisk przywiązanego kurczęcia i spiesząca mu z pomocą zaprzestaje jakiejkolwiek aktywności wobec nie­go, gdy piszczące kurczę zostanie przykryte szklanym klo­szem tłumiącym dźwięk. Dzieje się tak, mimo że miotający się ptak znajduje się w jej polu widzenia (badania J. Uexkulla; cyt. Leontjew 1962, s. 58). Kawki reagują na widok trzepocącego się czarnego przedmiotu, jak podaje Lorentz, który został za­atakowany przez ptaki, gdy trzepał swe czarne kąpielów­ki (Lorentz 1975, s. 53). Warto dodać, że kawki nie regaują, gdy trzyma się w ręku ich własne młode, póki są one nagie ; i nie czarne.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply