WRAŻLIWOŚĆ NA CUDZE CIERPIENIE

images (1)

Zarówno obserwacje potocz­ne, jak i systematyczne badania wskazują, iż obserwacja cu­dzego cierpienia, dostrzeżenie nieszczęścia, które spotkało in­ną osobę, zauważenie, że komuś stało się coś złego, wywołuje na ogół silną reakcję emocjonalną u widza. E. Stotland stwier­dził, iż obserwowanie bolesnego zabiegu, któremu poddawana była inna osoba, wywoływało pocenie się rąk i skurcz naczyń krwionośnych. P. Byeff natomiast u większości bada­nych przez siebie osób (choć nie u wszystkich) stwierdził wzrost elektrycznego przewodnictwa skóry, spowodowany usłyszeniem lub dostrzeżeniem na ekranie przemysłowej tele­wizji upadku asystentki, która rzekomo zawieszała ekran; in­ne obserwacje wskazują, że w podobnych przypadkach poja­wiają się takie objawy, jak: drżenie rąk, palenie jednego pa­pierosa za drugim, zatrzymanie oddechu, bezcelowe bieganie w kółko itp. (J. Piliavin i in. 1981).Wielkość reakcji emocjonalnej obserwatora zależy od siły bodźca, czyli w tym wypadku od natężenia bólu, czy też roz­miarów szkody, jaką ponosi obserwowana osoba. Okazało się, że studenci, którzy obserwowali, jak inna osoba otrzymywa­ła (rzekomo) szoki elektryczne za błędy popełniane w trakcie wykonywania zadań, okazywali silniejszą reakcję emocjonal­ną (mierzoną przy pomocy RSG), gdy stosowano silniejsze szoki (w rzeczywistości osoba, jakoby otrzymująca szoki, była współpracownikiem eksperymentatora i żadnych bodźców bó­lowych nie otrzymywała; Geer i Jarmecky 1973). W podob­nych warunkach eksperymentalnych stwierdzono, iż na reak­cje obserwatora ma wpływ stopień „widoczności” reakcji ofiary.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply