W ŚREDNIOWIECZU

W średniowieczu powszechną formą wytwarzania była drobna produkcja, oparta na prywatnej własności pracownika: na wsi gospodarka rolna drobnych chłopów, wolnych i poddanych, w mieście — rzemiosło. Środki pracy: ziemia, narzędzia sta­nowiły własność jednostek, a więc z konieczności były małe, ograniczone (Engels 1949, s. 127). Tej indywidualnej, ograni­czonej produkcji odpowiadały formy organizacyjne i prawne, zawierające rozmaite bariery, ograniczenia, reguły, które chro­niły interesy poszczególnych grup wytwórców (np. prawo ce­chowe umożliwiało kolejny awans w ramach danego cechu, a pan feudalny, korzystając z danin poddanych chłopów, jednocześnie zobowiązany był do określonych form opieki nad nimi).Dla tworzącego się wielkiego przemysłu wszystkie te prawa stanowiły przeszkodę w jego rozwoju. Kapitalistyczny sposób produkcji nie dawał się pogodzić z przywilejami lokalnymi i stanowymi, organizacją według zasad pokrewieństwa, z licz­nymi barierami celnymi itp. Produkcja na przemysłową ska­lę wymagała skupienia dużych mas ludzi w jednym miejscu, swobodnego dostępu do surowca, zbywania bez ograniczeń produktów w różnych miejscach. Wszystko to wiązało się z obaleniem starych porządków i zbudowaniem nowych.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply