URZECZYWISTNIENIE DOŚWIADCZENIA

„Urzeczywistnianie doświadczenia” jest przez Rogersa rozu­miane jako tendencja do przeżywania, wykonywania czyn­ności, spełniania pragnień, doznawania określonych oddzia­ływań, zaś urzeczywistnienie tej części doświadczenia, która dotyczy „ja”, czyli „pojęcia ja”, to samourzeczywistnienie (sa­morealizacja).Organizm sam wie, co jest potrzebne do jego „realizacji”, sam jest zdolny do „organizmalnego wartościowania”. Jeżeli czło­wiek kieruje się tylko tym, co mówi jego „natura”, a. więc swym organizmalnym wartościowaniem, wówczas to co czyni, będzie zmierzało do utrzymania i rozwoju organizmu. Przy­kładem może tu być zachowanie małego dziecka, które jest w stanie wybierać taką dietę, jaka wynika z jego rzeczywistych potrzeb. Fakt ten, stwierdzony jeszcze w latach dwu­dziestych (por. Morgan 1956), miałby być argumentem na rzecz tezy, iż człowiek sam z siebie, mocą swych wewnętrz­nych sił wie, co jest mu potrzebne do utrzymania się przy i życiu i rozwoju.Zdolność do trafnej oceny tego, co człowiekowi do utrzymania i rozwoju jest potrzebne, ulega jednak zakłóceniu pod wpły­wem odziaływań otoczenia, przede wszystkim osób wychowu­jących.Przyczyny tego zakłócenia Rogers opisuje w sposób następu- j jący: człowiek ma potrzebę akceptacji. Potrzeba ta jest za­spokajana dzięki postawom osób znaczących, które okazując miłość, troskę, ciepło, szacunek, tworzą klimat niezbędny dla psychologicznego rozwoju.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply