SYGNAŁY CIERPIENIA I PODNIECENIA

Trzeba jednak przyznać, iż z przedstawionego opisu trudno wywnioskować, co mianowicie skłoniło owe zebry do udziele­nia pomocy? Może po prostu przypadkiem grupa taka prze­biegała po drodze, na której rozgrywała się walka; wypadł­szy nagle zza pagórka, nie miały możności zmiany kierunku, a kiedy znalazły się bardzo blisko matki z dwojgiem małych, ta mogła po prostu przyłączyć się wchodząc w środek stada. Przyjmując, że zachowania pomocne wobec członków własne­go gatunku mogą być formą pochodną wrażliwości na bodź­ce, których źródłem są „osobniki dziecięce” oraz stwierdza­jąc, iż zakres tej wrażliwości bywa różny, możemy z kolei zapytać, czy jest to jedyna kategoria bodźców wyzwalających zachowania pomocne? Nie­które dane mogą skłaniać do przekonania, iż wchodzić tu mogą w grę jeszcze inne zjawiska. W szczególności można by przytoczyć argumenty na rzecz tezy, iż sygnały cierpienia i przestrachu wydawane przez osobniki własnego gatunku mogą działać jako bodziec silnie awersyjny.W eksperymencie, który przeprowadzili G. Rice i P. Gainer w początku lat sześćdziesiątych, stwierdzono, że szczur uczy się reakcji naciskania specjalnej dźwigni, jeżeli w konsekwen­cji tego naciskania drugi szczur, zawieszony na specjalnych szelkach u sufitu w sąsiednim pomieszczeniu, zostaje spusz­czony na dół. Reakcja ta utrzymywała się podczas wszystkich kolejnych prób, a nawet ulegała przyspieszeniu. Natomiast zawieszenie plastikowego bloku (zamiast szczura) powodowa­ło bardzo szybki zanik reakcji naciskania.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply