STANOWISKO MARKSISTOWSKIE

Mogłoby się wydawać, iż trzy wyżej przedstawione stano­wiska ujmują w sposób wyczerpujący sprawę możliwych przesłanek zachowania prospołecznego. Pierwsze, behawiory- styczne, zakłada, iż człowiek „z natury” troszczy się wyłącz­nie o własne interesy, ale uczy się, wskutek odpowiednich od­działywań, troszczyć o interesy cudze, ponieważ okazuje się to dla niego korzystne. Drugie stanowisko psychologii huma­nistycznej zakłada, iż człowiek „z natury” skłonny jest, aby troszczyć się o interesy innych ludzi nie dla korzyści własnych; jeżeli tak nie czyni, to dlatego, iż owa skłonność została stłu­miona przez negatywne wpływy środowiska. Wreszcie trzecie stanowisko klasycznej psychoanalizy zakłada, że człowiek jest wprawdzie „z natury” egoistyczny, ale dzięki wychowaniu mo­że się stać prospołeczny, z tym, że impulsy egoistyczne będą pozostawać w nieustannym konflikcie z dążeniami prospo­łecznymi.

Psychologia marksistowska nie przyłącza się do żadnego z wy­żej przedstawionych stanowisk. Jej propozycja opiera się na zupełnie innych założeniach. Z punktu widzenia tych założeń przedstawione tu przeciwieństwo między pewną wersją „empi- ryzmu” i „natywizmu” jest bezprzedmiotowe. Wynika to z in­nego rozumienia „natury ludzkiej” w koncepcji marksistow­skiej.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply