SIŁA KIERUJĄCA

Rzecz bowiem w tym, że siły kierujące ludzkimi czynnościami zawarte są w samym człowieku, w jego zdolności do tworzenia wizji stanu idealnego i porównywania stanu aktualnego z idealnym. To porównanie odgrywa rolę sterującą w stosun­ku do czynności człowieka. W ujęciu marksistowskim człowiek jest istotą czynną, a jego działalność praktyczna jest podsta­wowym warunkiem tworzenia siebie samego, swej indywi­dualności. Istotą ludzkiej indywidualności jest więc to, co człowiek potrafi stworzyć, to zaś, co tworzy, uzewnętrznia w toku swej praktycznej działalności.Człowiek jednak nie tylko posiada zdolność manifestowania swej indywidualności, ale równocześnie dąży do tego, by 1 tę indywidualność manifestować, innymi słowy — dąży do samorealizacji. Pojęcie samorealizacja (czy samourzeczywistnienie), dość często spotykane w pismach współ­czesnych psychologów, posiada w pismach Marksa znacze­nie szczególne.Marks zwraca uwagę, że człowiek dąży do uzewnętrznienia za­wartych w nim możliwości, tworzących się w toku indywi­dualnego rozwoju. Najpełniejszą formą tego uzewnętrznienia jest ludzka praca — ale nie każda. Praca może odbywać się w warunkach „szczególnie zdeformowanych przez alienację”, może służyć wyłącznie zdobywaniu środków do życia, ale mo­że także stanowić realizację całego bogactwa osobowości, jej zdolności i talentów.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply