POKIEROWANIE LUDZKĄ DZIAŁALNOŚCIĄ

Tylko taka wizja może pokierować ludzką dzia­łalnością, która liczy się z realnymi cechami rzeczy, która zatem łączy wyobrażenie tego, co doskonałe, z wiedzą o tym, co możliwe. Tak więc znajomość „realnej natury rzeczy” jest przesłanką wizji, która może mieć funkcje sterujące. Nato­miast wizje oderwane od rzeczywistości, wizje poetyckie mie­wają nierzadko funkcję motywującą: pobudzają do poszuki­wań lepszych rozwiązań, choć nie mówią nic o tym, gdzie tych rozwiązań szukać by należało. Niemało jest i takich wizji poetyckich, które wynikają z bezsilności i które zmierzają wy­łącznie do tego, by przedstawić przyszłość w różowych bar­wach, ale do żadnych wysiłków nie pobudzają. Przytaczane wyżej „kulty cargo” mogłyby być chyba przykładem takich właśnie wizji — pomagają one człowiekowi znosić jego los, ale nie mogą spowodować rzeczywistego postępu.Oto na przykład człowiek od najdawniejszych czasów wyob­rażał sobie taką udoskonaloną wersję istoty ludzkiej, która dysponować może zdolnością do latania w powietrzu. W skład tego wyobrażenia wchodziła np. koncepcja ogromnych skrzy­deł zlepionych woskiem, albo koncepcja cudownego dywanu, który na określone zaklęcie wznosi się w górę. Żadna z tych koncepcji nie została zrealizowana, ale człowiek mimo to po­siadł zdolność latania — posiadł dzięki temu, iż poznał, od czego wznoszenie się w górę przedmiotów cięższych od po­wietrza zależy. Okazało się, że trzeba spełnić bardzo wiele warunków, aby latać, a spełnienie tych warunków nie ma nic wspólnego z prostotą zaklęcia, przy pomocy którego można by było „latającemu dywanowi” nakazać wzniesienie się w górę.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply