PLANOWANIE PRZYSZŁOŚCI

Wynika z niego, że planowanie przyszłości, progra­mowanie wychowania, formułowanie kształtu społeczeństwa przyszłości, musiałoby mieć na względzie takie właśnie egoi­styczne cechy „natury ludzkiej”. Bez trudu można zauważyć analogię między regułami, jakie miałyby rządzić stosunkami: człowiek—człowiek oraz człowiek—społeczeństwo, a zasadami obowiązującymi na rynku, czy też, jak to określa Homans, „twierdzeniami elementarnej ekonomii”. Zakładana tu odpowiedniość między cechami ludzkiej natury a właściwościami gospodarki rynkowej prowadzi do niedwuznacznych wniosków, jak powinno być zorganizowane społeczeństwo przyszłości. Jeżeli więc człowiek działa społecznie dla zysku, to tak trzeba zorganizować społeczeństwo, aby można było osiągnąć zysk dając coś innym w zamian.Powstaje jednak pytanie: czy człowiek rzeczywiście działa dla zysku?Zupełnie inaczej wyjaśnia społeczne zachowanie się ludzi psy­chologia humanistyczna, tzw. trzecia siła w psychologii. Określa się ten kierunek jako „trzecią siłę” dla odróżnienia jej stanowiska od stanowisk dwóch głównych trendów współ­czesnej psychologu zachodniej: teorii uczenia się (neobeha- wioryzmu) i psychoanalizy.Psychologia humanistyczna, za której twórców i główne po­stacie uważa się Abrahama Maslowa, Gardnera Murphy’ego oraz Carla Rogersa umieszcza „osobę ludzką i jej doświadcze­nie w centrum swojej uwagi” (Frick 1971, s. 10); chodzi tu o    doświadczenie subiektywne, o fenomenologiczny świat czło­wieka.Dominującymi tematami psychologii humanistycznej są „oso­bisty rozwój jednostki”, jej samorealizacja, czy lepiej — samourzeczywistnienie.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply