OSTATECZNA AKCEPTACJA

Akceptacja, którą otoczenie społecz­ne okazuje dziecku, może być bezwarunkowa lub warun­kowa.Akceptacja bezwarunkowa to taka, która w jednakowy spo­sób odnosi się do całej osoby dziecka, nie jest więc związana z żadnym warunkiem.Trzeba tu dodać, że myśl Rogersa nie jest w tym wypadku jednoznaczna. W jednym miejscu powiada on, iż aprobata ma dotyczyć „całego pola fenomenologicznego” danej osoby, co należałoby rozumieć w ten sposób, iż wszystkie uczucia, prag­nienia, myśli, dążenia dziecka są jednakowo aprobowane, bez względu na to, czy są to dążenia „dobre czy złe”. W innym jednak miejscu Rogers wprowadza ograniczenie akceptacji, mówiąc, iż rodzice, ceniąc jednakowo przeżycia dziecka, nie­jednakowo cenią jego zachowanie (Rogers 1959, s. 208). Zna­czyłoby to, iż wobec części „pola fenomenologicznego” (uży­wając języka tego autora), tej części, która wiąże się z zew­nętrznym zachowaniem, reguła „bezwarunkowej akceptacji” nie musi obowiązywać. Nie znaczy to, że destruktywne czy agresywne zachowania dziecka nie spotkają się z przeciwdziałaniem. Przeciwdziałanie i to może polegać jednak na uniemożliwianiu tych zachowań, bądź też na komunikowaniu, iż zachowania te sprawiają komuś przykrość, przede wszystkim rodzicom dziecka. Dziecku,zdaniem Rogersa, zależy na tym, by rodzice byli zadowoleni  i dlatego informacja, że jego zachowanie może wywołać przy­krość, będzie działała jako czynnik hamujący to zachowa- ‘ nie.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply