NAPRAWA SPOŁECZEŃSTWA

Wyobrażenia na temat naprawy społeczeń­stwa były wyłącznie poetyckimi wizjami tak długo, dopóki nie powstała więź między wizją stanu doskonalszego a obiektywną analizą prawidłowości historycznych. Powstanie tej więzi to przejście od socjalizmu utopijnego do socjalizmu naukowego (Engels 1949; Lenin 1949). Również i dzisiaj nie brak takich wizji o charakterze poetyckim, które koncepcje społeczeństwa doskonałego wytwarzają przez zwykłe zaprzeczenia cech po­siadanych przez społeczeństwa współczesne: brak wolności — wolność, kontrola autorytetów — anarchia, zanieczyszczenie środowiska przez samochody — likwidacja samochodów. Kon­cepcje te, lansowane przez ruchy kontestacyjne (por. np. „Wolne Państwo Pomarańczowe”, ruch Provotariatu, ruch hippisowski itp., Jawłowska 1975), nie mają, jak się wydaje, żadnej siły realizacyjnej, co najwyżej mogą sprzyjać akcjom „burzącym”, mającym znieść porządek, który jest źródłem ob­serwowanych defektów.Kształt celów rozwojowych społeczeństwa bywa wyraźnie za­rysowany przede wszystkim na wymiarach ekonomicznych społecznych. Trudno jednak spodziewać się, że postęp eko­nomiczny i społeczny przyczyni się wystarczająco do poprawy jakości życia ludzi, jeśli nie będzie mu towarzyszyć odpowied­nia zmiana w ludzkich postawach i osobowości.Zdawano sobie z tego sprawę od dawna i dlatego ci, którzy formułowali wizję idealną przyszłego społeczeństwa, starali się na ogół zawrzeć w niej również pewną wizję „ulepszonego człowieka”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply