FORMY ZACHOWANIA SZYMPANSÓW

wiara-w-siebie

Humph­rey, który poszedł z grupą, po jakimś czasie powrócił i przy­glądał się staremu szympansowi. Usiłował także przywoływać go. Ponieważ to nie dało rezultatu, pozostał i zbudował sobie gniazdo w pobliżu McGregora. Przedstawiona obserwacja wskazuje wyraźnie, iż zachowania 102 szympansów wobec członka stada nie były gatunkowo zdeterminowane. Ten sam członek stada zmieniony chorobą wy-wołał awersję i związaną z tym agresję lub unikanie go przez część osobników. Znalazł się jednak w stadzie szympans, któ­ry zachowywał się wobec niego opiekuńczo. Nie był to przy­padek opieki rodziców wobec potomstwa ani samca wobec sa­micy (lub odwrotnie), nie należy więc do klasy zachowań ga­tunkowo przystosowawczych. Mamy tu do czynienia ze zindywidualizowaną formą zachowania.Innym przykładem zindywidualizowanej formy zachowania u szympansów jest reakcja na prośbę innego osobnika (por. ss. 93-94).W przeciwieństwie do poprzednio opisywanych typowych i reakcji pomocnych u innych zwierząt, zachowania szympansów nie były po prostu reakcjami na izolowane bodźce czy określone ich konfiguracje, lecz na stan przedmiotu (w tym j wypadku na stan innego osobnika). Reakcje te nie były też gotowymi koordynacjami przygotowywanymi filogenetycznie, lecz każdorazowo stanowiły specyficznie dostosowaną do sy­tuacji formę zachowania, w którym gotowe, prawdopodobnie wrodzone wzorce zachowania przeplatały się z wypracowa­nymi w ontogenezie właściwymi danej jednostce technikami adaptacyjnymi.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply