DZIĘKI WRODZONEJ WRAŻLIWOŚCI

Koczkodany, gwałtownie atakują człowieka, który trzyma w ręku ich młode, ale zachowują się obojętnie, gdy mały się nie rusza (Wickler 1974, s. 300).Pawiany reagują na okrzyk zagrożonego współplemieńca, ale okazują obojętność, gdy jest słaby czy zraniony. Ich reakcja prospołeczna wiąże się z wrażliwością’ na sygnał dźwiękowy, a nie na „złą sytuację partnera” (Dróscher 1969).Ważną rolę uruchamiającą odgrywają specyficzne „sygnały prośby”. Są to „zachowania żebrzące”. U szympansów polegają one m.in. na piszczeniu i wyciąganiu ręki. U wielu gatunków owe „zachowania żebrzące” stanowią odtworzenie u osobni­ków dorosłych form zachowania się dziecięcego. Samica gila, karmiona przez swego samca, stara się wydać możliwie mała, spoglądając na partnera z dołu, otwierając szeroko dziób, wy­konuje ruchy wahadłowe i potrząsa skrzydłami jak młody ptak; gołąbek diamentowy przywabia samicę dziecięcym za­chowaniem, a samica traktuje go jak pisklę (Wickler, s. 172). W dość znacznej liczbie przypadków zachowanie pomocne, ob- 1 serwowane między dorosłymi można interpretować jako zaktua­lizowanie form reagowania, które zwykle uruchamiane są przez sygnały wysyłane przez potomstwo. Osobnik dorosły,  jest specyficznie uwrażliwiony na określoną kategorię bodź­ców fizycznych właściwych budowie i zachowaniu młodych własnego gatunku, a nawet gatunków pokrewnych. Dzięki tej j wrażliwości odtwarza zachowanie, które miało służyć opiece nad potomstwem, wobec dorosłych osobników. Rodzaj tych za- I chowań zależy od istniejących, wrodzonych oraz nabytych w trakcie uczenia się koordynacji motorycznych.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply