DOBRA KONSTYTUCYJNE

Opierając się na indywidualistycznej koncepcji człowieka, idea samo­realizacji zakłada dążenie do nieskrępowanego rozwoju włas­nej osoby. W społeczeństwach antagonistycznych nieskrępowa­ny rozwój jednych pociąga za sobą ograniczenie rozwoju dru­gich, dlatego też koncepcja samorealizacji ma u swoich pod­staw mniej lub bardziej ukrytą zasadę rywalizacji. Zasada ta staje się wyraźna, gdy dostrzeże się, iż dominująca wersja sa­morealizacji zakłada najpełniejszą, najmniej skrępowaną kon­sumpcję, ekspansję swego „ja” (Reykowski 1976a). Dobra kon­sumpcyjne wytwarzane przez społeczeństwo tym są cenniej­sze, im są rzadsze, toteż przyrost konsumpcji nie może się do­konywać jednakowo ani powszechnie.Koncepcja samorealizacji ma także inną wersję, jest to idea doskonalenia duchowego, czy też swobodnej ekspresji. Idea ta stanowi właściwe uzupełnienie koncepcji samorealizacji przez konsumpcję. Jeśli ta ostatnia nie jest powszechnie moż­liwa, to ta pierwsza nadaje się dla wszystkich — w szczególności dla tych, którzy w płaszczyźnie materialnej nie mogą osiągać tego, co by chcieli. W świetle powyższej analizy postawy ludzi decydujące o    kształcie stosunków międzyludzkich (indywidualizm, nasta­wienie rywalizacyjne, traktowanie innych jako środka do osiągania własnych celów) nie stanowią cech ,,wiecznej na­tury ludzkiej”, lecz są wytworem określonego społeczeństwa.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply