DĄŻENIE DO AKCEPTACJI

W praktyce dziecko — a także dorosły — najczęściej spotyka się z akceptacją warunkową. Jest kochane, aprobowane, cenione, jeśli spełnia określone wymagania swego otoczenia,zaś przestaje być kochane, aprobowane, cenione, jeśli pod ja­kimś względem („myślą, mową lub uczynkiem”) narusza te i wymagania. To doświadczenie prowadzi do uwewnętrznienia ! (do introjekcji) zewnętrznych wartości. Kiedy tak się stanie,człowiek zaczyna sam siebie oceniać z punktu widzenia tego, czy jest w zgodzie, czy też w niezgodzie z tymi „introjektowanymi wartościami”. Zaczyna także poszukiwać pewnych doświadczeń lub unikać pewnych doświadczeń ze względu na j to, iż prowadzą one do’ zwiększenia lub zmniejszenia samo­wi akceptacji. Ta dążność do akceptacji i samoakceptacji jest tak I silna, iż tłumi dążenie do samorealizacji. Na miejsce war- j tościowania „organizmalnego”, a więc oceny zjawisk ze względu na własny rozwój, wchodzi wartościowanie oparte na dą­żeniu do akceptacji. Dążenie do akceptacji i wynikające stąd unikanie pewnych 3 doświadczeń (a chodzi tu nie tylko o unikanie pewnych działań, ale także pewnych myśli i konstatacji dotyczących siebie ’ samego) prowadzi do wytworzenia specyficznych form obrony, polegających na niedopuszczeniu do świadomości tych treści, które są niezgodne z pozytywnie wartościowanym po­jęciem „ja”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply